Waar: Hema.nl
Wat: Al het goede van Hema
Betaling: CC, iD
Service: +++++
Levertijd:  onbekend
Verzendkosten: ophalen in de winkel (gratis) of thuis laten bezorgen (€4,50; boven de €50,- gratis)
Land van herkomst: NL

Goed nieuws! Nederlands fijnste winkel heeft een webshop! Op de site kun je Hema’s fijnste producten kopen en o.a. het budget en de afleverdatum instellen. En, als het product toch niet bevalt, gewoon ruilen in de winkel. Maar… waarom dan webwinkelen? Om dat gewilde item even vanaf je werkplek te claimen, voordat het op koopavond/zaterdag al weer uitverkocht is .

Minpuntje voor de ‘ik mis alleen de Hema’-emigranten: naar het buitenland versturen is (nog?) niet mogelijk.

Ik zit nu een ruime maand op SL en ik heb zo’n beetje alles gedaan.

Ik heb vrienden gemaakt en ben ze ergens onderweg weer verloren. Ik heb op het strand in Monaco in het zonnetje gelegen en heb over de bodem van de zee gelopen terwijl de haaien en manta rays naast me zwommen. Ik heb gevlogen, heb geld verdient en geld uitgegeven. Ik ben in veel clubs geweest, heb op plateaus gedanst, ben VIP member van de luck chair hunters en weet waar de beste camp chairs staan.

Ik heb gezoend, gesekst en heb tepels en een vagina gekocht. Ik heb een stalker en een sugar daddy. Ik ben op de meest vreemde plekken geweest van verlaten pretparken tot sm kelders. Ik heb ongeveer alle formaten pixelpiemels die er zijn gezien. Ik voel me soms iemand uit het progamma van Jambers: overdag is zij een hardwerkende journaliste maar ’s avonds spreid zij haar benen voor de mannen op SL….(denk het accent van Jambers er even bij en je weet wat ik bedoel).

Ik ben in één avond in 10 landen geweest, heb op terrasjes met toevallige voorbijgangers koffie gedronken, heb een biertje "ontdekt" waar je na een paar slokken dronken van bent. Ik heb op een paard gezeten en een sneeuwballen gevecht gehouden. Ik heb een professionele foto sessie gehad met een SL fotograaf en ken iemand die in RL een man is maar in SL een vrouw.

Ik ben uit de lucht gevallen en weer opgestaan. Ik ben mijn schoenen kwijtgeraakt maar heb die weer terug gekregen van iemand die ik niet ken. Ik heb kunst gezien en menselijke insecten. Ik heb gelachen maar kon geen knop vinden waarmee ik kon huilen. Ik heb geshopped en heb verschillende kapsels uitgeprobeerd zonder een kapsalon van binnen te zien.

Ik heb me erg goed vermaakt. Maar het is tijd om ermee op te houden. De zon schijnt, ik wil de zomer ruiken en de zon op mijn huid voelen. En als het regent, wil ik dat ook wel voelen. Het is weer tijd voor het echte leven, met echte mensen en echte liefde.

(ps:ja, ik snoep wederom een paar dagen van mijn maand bloggen af. Persoonlijke omstandigheden maken dat ik de komende dagen en avonden liever onder vrienden ben dan achter de computer. Ik zeg SL niet voorgoed vaarwel, daar is het te leuk voor en teveel in ontwikkeling. Dus voor iedereen die me een keer wil ontmoeten daar, mijn naam is Sunnygirl. Sunnygirl Ariantho.)

Het is bijna niet voor te stellen (zeker niet voor de mensen die me in real life kennen) maar er zijn momenten dat ik geen zin heb om te shoppen. Gister was zo’n dag en dan zal je net zien dat ook geen van mijn SL vrienden on-line waren.

Ik stond al bijna op het punt om uit te loggen toen mijn oog viel op een cadeau.
FREE NIPPLES! FREE NIPPLES! FREE NIPPLES! Ik kon er niet omheen en wilde dat als echte consument ook niet. Want opeens realiseerde ik me dat ik weliswaar een paar pronte borsten had maar…..die waren volledig tepelloos! En nu werden die me hier spontaan aangeboden. Gratis! Dit kon geen toeval zijn! Deze tepels kwamen met een reden op mijn pad.

Met 1 druk op de knop had ik het pakje met tepels in mijn inventory staan. Ik ging er voor het gemak maar even vanuit dat het er twee waren en niet slechts 1 zodat ik, wild gemaakt door het vooruitzicht tepels te hebben, vervolgens grof geld moet neertellen voor de matching tweede tepel.

Maar het waren er twee! Die in eerste instantie op mijn hoofd belanden. In tweede ergens in de lucht. Vervolgens op mijn buik (dat kwam in de buurt) en toen verdwenen waren. Uren en twee paar zere ogen later, zaten ze waar ze hoorden. Op mijn boobies!

Ik heb nu ook vagina’s te koop gezien. Niet gratis dit keer, LindenLab is net een dealer, het eerste lijntje is voor niks maar zodra je verslaafd bent gaat de teller lopen. Die wil ik ook! Ben alleen een beetje bang dat ze ergens op mijn kont eindigen en daar komt al zoveel onzin uit.

Terwijl Sunny Cyclone ergens op Second Life aan het slettebakken is, zit ik in het magische IJsland. Na terugkomst ga ik als Sunny direct op zoek naar het IJsland van Second Life want de natuur is hier adembenemend.

Het is gebeurd! Ik heb seks gehad op SL. Weliswaar een beetje in opdracht van Viva chef Jossine Modderman nadat ik luidkeels had verkondigd dat ik op SL had gezoend maar toch. Ik was zelf ook wel benieuwd hoe het zou zijn, hoe het zou voelen. Zou ik überhaupt iets voelen??? Ik heb het gedaan in het nieuwe huis van mijn SL vriend Jari. Het begon allemaal heel onschuldig als een soort vervolg van de rondleiding en eindigde in zijn bed.

Trouwe lezers (daarvan zijn er niet heel veel vrees ik maar dat mag de pret niet drukken) vragen zich nu natuurlijk af: hoe gaat dat in zijn werk? Dat zal ik je vertellen. Bijna de belangrijkste attributen op Second Life zijn de balletjes. Belangrijker nog dan geld en kleding. Kleding heeft mijn voorkeur maar dat was al bekend geloof ik. Zonder deze balletjes is het onmogelijk om dingen te doen naast lopen, vliegen of praten. Zonder deze stuiterballen kan je ook geen seks hebben.

De blauwe zijn voor de heren en de roze voor de dames. Nu kan ik heel veel mogelijkheden van de ballen opnoemen maar ik ga even door over de seks functie die erop zit. Typ een willekeurige plek in op SL en 99% kans dat je ergens komt waar free sex, escort girls, live shows etc aangeboden wordt. Belangrijk dus om te weten hoe je dat dan precies doet. Welnu, Jari heeft deze balletjes ook boven zijn bed zweven. Ik dacht nog: “hé die waren er de vorige keer niet”  maar nu dus wel.

Ik ben niet versierd, niet gestreeld of met complimenten overladen. Ik geloof dat ik zelfs mijn kleren niet uit hoefde te doen. In the heat of the moment kwam ik daar natuurlijk ook niet meer aan toe. Maar goed, nadat dining & wining al was overgeslagen, vond Jari het voorspel ook niet meer zo belangrijk en ik eerlijk gezegd ook niet. Voor ik het wist had ik het roze balletje al aangeraakt en lag ik, benen wijd, armen in het luchtledige op bed. Gelukkig werkte het blauwe balletje ook en zo werd mijn lieve onschuldige Sunny Cyclone ontmaagd.

Na afloop voelde ik me toch een beetje raar. Na een minuut vroeg ik me al af op welk moment ik ermee kon stoppen. Ik bedoel, hoe zie je in godsnaam wanneer een avatar klaarkomt?? Na nog een minuut bedacht ik me of ik ook iets geils moest typen. Ben in het echte leven ook niet zo’n prater dus kon ook niet zo snel iets opwindends verzinnen. Kwam uiteindelijk niet verder dan "mmm, lekker hoor" maar kon me niet voorstellen dat hij daar aan de andere kant blij van werd. Euh, hij daar aan de andere kant? Jaha, want achter Jari zit natuurlijk ook een mensch van vlees en bloed. Ik was er klaar mee, gekomen of niet, de stand up knop was weer snel gevonden, een handkus snel gegeven en een "dankjewel" kon ik nog net lezen voor ik me weg tp-de.

Vraag me af of we nu ook verkering hebben, oei, nee toch??

De volgende keer dat ik op SL zit, is Jari ook al on-line. We kletsen even via IM, hij teleport me naar de plek waar hij is en vraagt dan of ik zijn huis wil zien. Dat wil ik wel! Ben niet alleen benieuwd naar zijn huis maar ook of hij me weer gaat zoenen. Heb hem na zijn spontane zoenactie vorige keer op het strand met een handkusje achtergelaten en ben nu wel benieuwd of hij verder gaat.

Daar was de Viva redactie overigens ook benieuwd naar want na mijn openbaring dat ik gezoend was, waren de vragen niet van de lucht. Hoe gaat dat dan? Wat vond je ervan? Waarom doet hij dat? Tja, weet ik veel, ik ben ook maar redelijk nieuw op deze wereld en val voorlopig nog met veel plezier van de ene verbazing in de andere. Het blijft voor mensen die niet op SL zitten lastig te begrijpen wat er nu precies zo leuk aan is. Verbaast me niks, ik snap zelf ook niet waarom ik toch elke avond weer even inlog. Alles voor De Journalistiek zullen we maar zeggen. En het feit dat ik met sterrenbeeld vis toch al enigszins verslaving gevoelig ben aangelegd, helpt natuurlijk ook niet echt.

Terug naar Jari en de vraag van vandaag: hoe ver gaat Jari in zijn verleidingskunsten? Jari heeft een huis waar nog verdomd weinig instaat. En ik weet niet hoe het jou vergaat als je voor het eerst bij een potentiële verkering thuis bent, maar ik hoop dan toch een beetje op een interieur á la Piet Boon. Dat je tijdens een eerste keer op visite checkt of zijn smaak een beetje de jouwe is. Je bent hoe je woont, toch? Dat valt bij Jari dus vet tegen. Had het kunnen weten, denk ik bij mijzelf, zijn kleding is ook niet dat je zegt hip & trendy. Dat had ik nog afgedaan aan het feit dat er weinig echt leuke mannenkledingzaken zijn op SL. Althans ik ben ze nog niet tegengekomen. Maar de inrichting van een huis kan hij toch zelf bouwen en ontwerpen. Waarom kiest hij dan voor de meest oubollige tegels en behang? Huur een stylist in!

Nadat we op het balkon van het uitzicht hebben genoten (mooi! Ruisende bomen en uitzicht op strand) en rest van het huis hebben bekeken (snel gebeurt want geen meubels) gaat hij op het enige meubelstuk zitten dat zich in het huis bevindt: het bed. Hij vraagt of ik naast hem kom zitten. Mmm, wat zal ik doen?Hij maakt zich er wel heel snel en makkelijk vanaf. Ik besluit het moment suprème nog even uit te stellen en doe wat ik in RL ook wel eens doe (niet vaak hoor) en gebruik het ‘ik ben moe, ik ga slapen’excuus. Voor de zekerheid TP ik mijzelf nog even naar een andere plek waar ik uitlog. Zo weet ik in ieder geval zeker dat ik, als ik de volgende keer weer inlog, mij niet meer in zijn slaapkamer bevind!

Soms ben ik kaal. Nu ben ik in het dagelijkse leven ook wel eens kaal geweest maar zo kaal als op Second Life? Nee, dat nooit. Ik vraag me af hoe ik zo kaal kom. Ik heb dit keer aan geen enkel knopje gezeten. Sterker, ik weet inmiddels bijna waarvoor alle knopjes en functies zijn. Heb ook niet als een soort Speedy Gonzalez (kennen jullie hem nog?) rondgevlogen om daarna bij het landen keihard head first ter aarde te storten. Bij dit soort acties ben ik meer dan eens mijn schoenen kwijtgeraakt maar nooit mijn haar! Als door een wonder heb ik wel opeens mijn muts weer op. Een minuut later vervagen opeens mijn kleren, kan ik mij amper meer bewegen. En dan weet ik het, het ligt niet aan mij, ik ben gewoon een beetje laggy. Gelukkig!

Ook krijg ik wel eens cadeautjes. Die komen in een leuke doos met een strik erop en krijg ik dan in mijn inventory. Er is mij door de vriendelijke avatar vrienden verteld hoe ik deze uit moet pakken. Het klinkt eenvoudig, je krijgt (of vindt) een cadeau, zet ‘m in je inventory, haalt ‘m daar vervolgens weer uit, zet hem voor je neer, doet nog een paar handelingen en voilá, cadeau is van jou. Zo niet bij mij. Mijn eerste paar dozen raakte ik kwijt. Zette ik een doos neer, keek om mij heen, nog een keer, 360 graden rondje gemaakt, niks, nada, noppes, doos was weg. Dozen die je net iets te ver weg zet, belanden aan de andere kant van de wereld. Zet je de doos te dichtbij dan zit je zelf in de doos. Zie je alleen een doos met armen en benen eruit steken. Gelukkig zijn er altijd mensen die de doos vinden. En dus krijg ik regelmatig mailtjes dat mijn doos door Lost & Found is gevonden en terugbezorgd. Samen met mijn schoenen. Service van de zaak, thank you very much.

Op Second Life kan je alles doen wat je in real life niet doet. Met mijn kleren aan op een jetski, stukje toeren met een boot of met 1 sprong in een klaarstaande cabrio springen. Dus als ik op Second Life aan het rondwandelen ben en ik zie een onbeheerde auto, jetski of boot dan grijp ik mijn kans! En grijp elke keer mis want negen van de tien keer wordt ik zonder pardon uit de boot geschoten. Soort van katapult effect. De eigenaar wil dan niet dat er onverlaten een stukje gaan toeren. Alsof je de auto in de prak kan rijden. Ook gister toen ik even in Monte Carlo was; ik zag een jetski, zag hier tevens een uitdaging en zag vervolgens de woorden “you can only drive the jetski accompanied by owner Daniel” op mijn laptop verschijnen.

Bij deze een vriendelijke doch dringende vraag: met wie mag ik binnenkort een stukje varen, rijden of jetskiën? Ik beloof mijn haar en schoenen aan te houden en geen cadeau mee te nemen.

Ik heb gezoend! Of beter gezegd, ik ben gezoend. De Second Life maagden onder jullie vragen zich ongetwijfeld af hoe dat dan gaat? Nou, dat gaat uiteindelijk vrij makkelijk kan ik je inmiddels vertellen. Stay tuned!

Op advies van Viva lezeres Netje (zie reactie vorige stukje) heb ik gister mijn veilige inner circle van bekende Second Life vrienden verlaten. Nu ben ik natuurlijk niet echt een contact gestoord type zoals zij suggereerde want ik heb inmiddels al een aantal Second Life vrienden gemaakt. Al teleportend van strand naar jazz club ontmoet je wel het  één en ander aan vriendenspul. Onbekende mensen dus waarmee ik, vaak in de late uurtjes, nog een beetje mee aan het chatten was. De meeste avatars die ik ontmoet, sturen me vrij snel een "wil je vrienden met me worden" verzoek. Aardig als ik ben, accepteer ik dat dan. Om het internationale karakter van Second Life nog maar eens te onderstrepen; tot mijn vriendenclub behoren inmiddels een Koreaan, een Ozzie surfdude, twee Duitsers, een Fransoos, vijf Nederlanders en een fries. Allemaal mannen ja, dat feit op zich leent zich al voor een iets diep gaander onderzoek.

Met één van de Nederlandse avatars, ik noem hem voor het gemak maar even Jari want zo heet hij op Second Life ook echt, had ik al vaker gepraat en hij had me ook een beetje wegwijs gemaakt. Jari zit al langer op Second Life, is altijd pas laat on-line en is bezig met het bouwen van een huis. Maar Jari is ook een beetje raar. Met teksten als “Sunny, wat ruik je lekker” kom je bij mij niet echt ver. We hebben het hier dus wel over virtueel ruiken want bij mijn weten zijn er nog geen computers met geurprogamma. Kortom, Jari neemt Second Life behoorlijk serieus.

Ondernemend als ik ben, ben ik gister met Jari naar het strand gegaan. We arriveerden op een klaarlichte zonnige dag maar binnen no time, liet Jari zien hoe je de zon in de zee liet zakken. LindenLab heeft gelukkig gedacht aan de romantische zielen onder ons. Niet gehinderd door kippenvel, zand tussen de tenen of een stevig briesje, vleiden we ons neer op de reeds aanwezig handdoeken. En terwijl ik nog een beetje van dit rustmoment (en het waanzinnig mooi vormgegeven strand) aan het genieten was, deed Jari zijn move. 

Het ene moment lag ik nog te chillen en volgende moment lag Jari bovenop me. Nadat ik van de eerste schok (en lach aanval) was bijgekomen, wist ik het “stand up” knopje te vinden. Even snel als Jari op me dook, stond ik weer op. Op zijn vraag of hij te snel ging, kon ik van het lachen geen antwoord geven. Het aanblik van Jari die op een lege handdoek een soort van vrijbeweging lag te maken was te grappig. Met de handkus beweging die ik in mijn inventory heb staan, ging ik er vandoor. Dit is te vreemd, zaterdag avond, net na middernacht en ik heb soort van gezoend op internet. Het moet ook niet gekker worden. Morgen ga ik in real life weer de kroeg in.

Het is vrijdag avond en Carla en ik besluiten Amsterdam onveilig te maken. Normaal gesproken sta ik dan eerst een uurtje voor de spiegel maar vanavond sla ik dat hele ritueel over. Mijn sociale isolement begint namelijk nu, vanavond. Want terwijl mijn real life vrienden in het Vondelpark hebben afgesproken, beland ik na “Amsterdam” te hebben ingetyped achter het Centraal Station. Hum, sinds wanneer is dat dé place to be?

Nu kom ik in real life niet vaak op het Centraal Station en zeker niet als ik een dolle avond wil beleven maar ik heb het idee dat de makers van Amsterdam ook niet vaak op het CS zijn geweest. De aankomsthal is namelijk gevuld met…..bedden! Bedden en heel veel posters met blote dames. Tja, dat is uiteraard één van de unique selling points van Amsterdam. Maar waarheids getrouw is het niet echt. Het meeting point waar Carla en ik hebben afgesproken blijkt er niet te zijn en Carla zelf is er ook niet. Ik zie mijn avondje stappen met rasse schreden in het water vallen. Ik besluit Carla’s komst niet af te wachten maar zelf alvast de boel te verkennen.

Ik heb nog geen pas gezet of ik heb mijn eerste traumatische ervaring op Second Life te pakken. Ik spot mijn eerste pixel piemel! En niet zomaar een pixel piemel maar één van het formaat, tja, olifant of paard. Ik heb nog niet zoveel ervaring met pixel piemels maar geloof me, deze uit proportie gegroeide gloeistaaf kan je niet over het hoofd zien. Je zou denken dat Pixel Piemel ook iets wil zeggen of uitdragen met deze actie maar Pixel Piemel loopt op zijn gemakje langs mij richting het Rokin. Of misschien toch naar de Wallen want ook die ontbreken niet in Amsterdam. 

Ik ben stom verbaasd. Hier is dus iemand die thuis achter zijn computer zit en op een gegeven moment denkt: “goh, het lijkt me leuk om de hele avond met mijn piemel uit mijn broek te lopen” en dat vervolgens dus ook doet. Zou dit een geheime fantasie van deze man (of vrouw) zijn die hij in real life niet durft uit te voeren? Ik geef toe, sinds Menno Buch’s programma ‘Voor de Buch weg’ niet meer bestaat, zijn er weinig mogelijkheden meer om dit soort fantasieën uit te voeren dus waarom niet op SL? Of, en dat is een veel angst aanjagendere gedachte, ben ik hier misschien gestrand op de allernieuwste hype? De hype om in de zomer gewoon lekker rond te lopen met je edele delen voor iedereen zichtbaar. Een hype die begint op Second Life maar die daarna, net als alle hypes, spoedig overwaait naar Real Life. Is dit niet de fantasie van slechts 1 persoon maar fantaseert iedereen hier wel eens over?

Voordat ik me helemaal in deze theorie verlies, arriveert Carla. En die weet inmiddels hoe je je avatar volledig kan pimpen. We besluiten de biertjes de biertjes te laten, houden onze borsten binnen en gaan voor de full pimp! Werd het gelukkig toch nog gezellig. En blijkt mijn avatar toch iets exhibitionistischer te zijn dan ik dacht.

Mister Linden was dan wel zo aardig om, na het achterlaten van mijn credit card gegevens, 250 L$ te doneren maar daar kom je niet echt ver mee. Reken even mee dames van Viva. Een eenvoudig badpakje doet al 350 L$. Een auto 700 L$ en een boot het dubbele. Alcoholische drankjes in hippe club slechts een kleine 10 L$ maar u begrijpt, al te veel rondjes kan ik niet geven. Laat staan een huis kopen met een bed waar ik na het stappen mijn avatars hoofd te rusten kan leggen. Kortom, ik heb extra geld nodig.

Nu draait het op SL gelukkig om twee dingen en dat is geld en sex. Voor sex lijkt het me iets te vroeg. De vriendenteller staat weliswaar al op 9 (allemaal mannen op 1 na) maar ik geloof niet dat mijn toekomstige verkering daar tussenzit. Bovendien wisselen deze vrienden net zo snel van uiterlijk als Britney Spears dus die hunk van een paar dagen geleden is vandaag opeens veranderd in een Arnon Grunberg lookalike. Niet mijn type.

Blijft het geld over. Hoe krik ik zo spoedig mogelijk mijn bankrekening op zodat ik al dat virtuele geld kan uitgeven aan leuke goodies of een luxe paleisje? Volgende dilemma is hoe ik ooit mijn ouders ga uitleggen dat ik voor veel geld een virtueel huis heb gekocht waar mijn virtuele ik kan slapen terwijl ik in real life nog steeds in een huurhuis op drie hoog vier achter woon?

Met behulp van de altijd behulpzame mede avatars (krijgen ze daar ook al geld voor ofzo?) kom ik erachter dat je geld kan verdienen door op een camp chair te gaan zitten of dat je spullen kan winnen door naar de lucky chairs te gaan. Beide opties klinken echter simpeler dan ze zijn.

De camp chairs zijn bijna continu bezet door SL nerds die heel slim een systeempje hebben bedacht waardoor ze uren achter elkaar op de geld stoel kunnen blijven zitten terwijl ze zelf prinsheerlijk liggen te pitten. De lucky chairs zijn stoelen waarop elke zoveel minuten een letter verschijnt. Als je naam begint met die letter en je gaat er op zitten is de prijs all yours. Door lid te worden van de Lucky Chair Hunters weet je van te voren waar jouw begin letter komt.

Je begrijpt, ik ben lid geworden van deze club en ben vervolgens een paar uur achter elkaar van plek A naar B gevlogen, geteleport en gedoken. Door deze voorkennis ben ik elke keer op tijd bij een stoel en zo lucky chair ik me een slag in de rondte. Opbrengst na enkele uren (!): drie dezelfde lampen die ik nooit ga gebruiken want ik heb geen stopcontact, twee dezelfde jurken die ik nooit aan ga doen gezien het witte jurk debacle, een pruik, een paar glitterschoenen, een doos die ik niet openkrijg en nog veel meer waarvan ik eigenlijk niet weet wat ik ermee moet. Eén blik in mijn real life kleding kast leert me dat mijn SL niet veel verschilt van mijn echte leven. Morgen maar even dat vierde identieke bloesje terug brengen naar de winkel.